Κυνηγετικά κείμενα-άρθρα που μας αρέσουν.


Όνομα
Δημήτρης
Αν συμφωνεί και η διαχείριση,εδώ θα ήταν καλό να είναι συγκεντρωμένα,αξιόλογα,κυνηγετικά κείμενα,άρθρα κ.α.
Ξεκινάω, με ένα κείμενο,του Γιώργου Αποστολόπουλου,από το Δέλτα του Έβρου.

http://evrodelta.blogspot.com/2017/01/blog-post.html?m=1
 
Όνομα
Δημήτρης
Ο Aldo Leopold υπήρξε ένας από τους θεμελιωτές,της Οικολογίας και φυσικά, ήταν και κυνηγός.
Ας παραδειγματιστούν κι ας τον μελετήσουν,οι διάφοροι φιόγκοι, των Μ.Κ.Ο.
Καλό, στη φύση,θα κάνουν.
Διαβάστε, αξίζει.
https://kynigetikes.selides.org/index.php?option=com_content&view=article&id=370&Itemid=41/
 
Περιοχή
Λέρος - Δωδεκάνησος
Όνομα
ioannis
Ο Aldo Leopold υπήρξε ένας από τους θεμελιωτές,της Οικολογίας και φυσικά, ήταν και κυνηγός.
Ας παραδειγματιστούν κι ας τον μελετήσουν,οι διάφοροι φιόγκοι, των Μ.Κ.Ο.
Καλό, στη φύση,θα κάνουν.
Διαβάστε, αξίζει.
https://kynigetikes.selides.org/index.php?option=com_content&view=article&id=370&Itemid=41/
Μπράβο Δημήτρη!

Και τα δυο τα διάβασα!
Έτσι είναι...
Να βάλεις και αλλά όταν είχες!

Φιλικότατα,

Γιάννης
 
Όνομα
Βασίλης
Αν συμφωνεί και η διαχείριση,εδώ θα ήταν καλό να είναι συγκεντρωμένα,αξιόλογα,κυνηγετικά κείμενα,άρθρα κ.α.
Ξεκινάω, με ένα κείμενο,του Γιώργου Αποστολόπουλου,από το Δέλτα του Έβρου.

http://evrodelta.blogspot.com/2017/01/blog-post.html?m=1
Ωραίο θέμα. Δεν το είχα πάρει χαμπάρι. Θα βάλω ότι έχω.
 
Όνομα
Δημήτρης
Ένας, από τους αρθρογράφους που εκτιμώ,είναι ο Δημήτρης Στριλάκος.
Δυνατή πένα.

Το Σχιστό μετατρέπεται σε σκουπιδότοπο​

Γελάω. Πικρά μεν, αλλά γελάω.

Αργά τη νύχτα και στα κρυφά, πέρασαν οι υπουργοί την τροπολογία που μετατρέπει το Σχιστό… σε σκουπιδότοπο!

– «Έλα μωρέ, βουνό είναι το Σχιστό;», σκέφτηκαν οι αρμόδιοι υπουργοί. Και κάπως έτσι αποφασίστηκε στις βουνοπλαγιές του να φτιαχτεί η μονάδα που θα επεξεργάζεται… 320.000 τόνους σκουπιδιών της υπόλοιπης Αττικής.

– «Γιατί πάλι χωματερές, χαβούζες και εργοστάσια απορριμμάτων στο πολύπαθο Σχιστό;», ίσως αναρωτηθεί κάποιος….

Παιδιά, μην ακούω… αφελείς μαλακίες! Είμαι σε ηλικία που δεν τις αντέχω.

Στο Σχιστό «ακουμπάνε» το Πέραμα, η Δραπετσώνα, το Κερατσίνι, η Νίκαια, ο Κορυδαλλός. Είναι η… πίσω, η κρυμμένη αυλή της Αττικής.

Εκεί ζούνε οικογένειες που κάποτε εξωραίσανε τη φτώχεια τους με τραγούδια, με πικρούς στίχους, με αυτά τα ρεμπέτικα που κλαίνε ακόμα, από κάπου μακριά…
Χορεύανε ωραία το ζειμπέκικο οι βασανισμένοι άνθρωποι σε αυτές τις γειτονιές. Γιατί και το ζειμπέκικο «η σωματική έκφραση της ήττας είναι. Η απελπισία της ζωής. Το ανεκπλήρωτο όνειρο. Είναι το δεν τα βγάζω πέρα. Το κακό που βλέπεις να έρχεται», όπως γράφει ο Χαριτόπουλος.

Κάποια στιγμή νομίσαμε ότι αυτό το «κάθε πέτρα και καυμός», ήταν παρελθόν. Ότι «στη Δραπετσώνα δεν έχουμε ζωή», ήταν μόνο στίχος τραγουδιού. Αλλά δεν ήταν…

Και, δηλαδή, που θέλατε να πάνε τα σκουπίδια της Αττικής; Στον Υμηττό ή στο Πεντελικό; Κάτω από τον Υμηττό είναι ο Χολαργός, ο Παπάγος, η Αγία Παρασκευή και οι εστέτ της Βουλιαγμένης. Και κάτω από το Πεντελικό, ρωτήσατε πόσο… έχει το τετραγωνικό στην Πεντέλη;

Γι’ αυτό και έρχονται στο Σχιστό προς «επεξεργασία» οι 350.000 τόνοι σκουπιδιών της Αττικής, μάγκες μου. Είναι γραμμένο κάπου στο DNA του τόπου, ότι αξίζει μόνο για πικρά τραγούδια. Και ότι το βουνό του είναι «δευτεράντζα»…

– Το ίδιο έγινε από το 1950 έως το 1991, με τη χαβούζα στο ίδιο βουνό…
– Το ίδιο γίνεται από το 1992 ΕΩΣ ΚΑΙ ΣΗΜΕΡΑ, με τον σταθμό μεταφόρτωσης απορριμμάτων στο Σχιστό, όπου συγκεντρώνονται τα σκουπίδια 18 δήμων πριν μεταφερθούν στη Φυλή.
– Το ίδιο γινόταν από το 1979 έως το 1999, όταν τεράστιες ποσότητες φωσφογύψου με αυξημένη ποσότητα φυσικής ραδιενέργειας μεταφέρονταν από το εργοστάσιο Λιπασμάτων Δραπετσώνας, για να ριχτούν ανεξέλεγκτα στο ίδιο βουνό.

Είναι προφανές ότι μας έχουν για… «λεβεντομαλάκες», όλους εμάς της «πίσω αυλής»!

Και αυτή η «θεώρηση» ξεκίνησε από παλιά. Από τότε που Μανιάτες, Κρητικοί, νησιώτες, Μικρασιάτες και Πόντιοι πρόσφυγες, άρχισαν να στεγάζουν τα μικρά τους όνειρα σε παράγκες από τσίγκο και ελενίτ.

Εγώ βλέπω και δύο πράγματα ακόμα:

– Πρώτον, βλέπω χρήμα! Τα μεγάλα έργα διαχείρισης απορριμμάτων, συσπειρώνουν μεγάλους βιομηχανικούς ομίλους της χώρας, με εξειδικευμένες εταιρείες του κλάδου.
Η Μυτιληναίος, η Motor Oil της οικογένειας Βαρδινογιάννη, η ΤΕΡΝΑ Ενεργειακή του ομίλου Περιστέρη, η Ηλέκτωρ της ολλανδικής Reggeborgh Invest και των εφοπλιστών Μπάκου – Καϋμενάκη, η Ιντρακάτ συμφερόντων Κόκκαλη – Κούτρα, η Αβαξ της οικογένειας Ιωάννου, είναι από τις εταιρείες που ενδιαφέρονται για τα σκουπίδια στο Σχιστό.

Και το δεύτερο που βλέπω είναι πιο… προσωπικό, πιο δικό μου:

Βλέπω ένα βουνό που χάνεται και δεν μου αρέσει καθόλου…

Γράφω σήμερα για το Σχιστό, σαν φόρο τιμής σε παιδικά χρόνια που ποτέ δεν θα ξανάρθουν, σαν φόρο τιμής στις ψευδαισθήσεις ελευθερίας που ακόμα μπορούν να χαρίσουν οι πλαγιές του, σαν φόρο τιμής στις τόσες και τόσες φορές που έχω ανέβει εκεί με τα σκυλιά μου…

Γράφω για το Σχιστό, γιατί εκεί καταφεύγω όταν θέλω να μείνω λίγο μόνος μου.

Και γράφω, γιατί είμαι πολύ θυμωμένος…

του Δημήτρη Στριλάκου
 
Όνομα
Δημήτρης
Το κείμενο, είναι μεταφρασμένο, από τα Αγγλικά και το αντέγραψα,από τις "Κυνηγετικές Σελίδες."

Η τελευταία φέρμα

Smokey


... Αμυδρά ο σκύλος συνειδητοποίησε πως βρισκόταν στο μέρος με τις πιό ευτυχισμένες αναμνήσεις του. Εδώ είχε περάσει τους Οκτώβριους της ζωής του. Όντας ακόμα κουταβάκι με ψηλόλιγνα και άγαρμπα πόδια και φακιδιασμένη μουσούδα, φέρμαρε το πρώτο πουλί για Αυτόν. Και έμαθε το σκοπό της ζωής του-να ανακαλύπτει τα πουλιά του δάσους που κουβαλούσαν τον ήχο της βροντής στα φτερά τους, να τα φερμάρει για Αυτόν, και να επαναφέρει το χτυπημένο θήραμα για να απολαύσει τη θερμή επιδοκιμασία Του και το χάιδεμα από το χέρι Του στο κεφάλι του.

Έτσι μεγάλωσαν μαζί κάνοντας αυτά που και οι δυό λάτρευαν. Όλο το νόημα της ύπαρξης συμπυκνωνόταν σε μια λαμπρή φθινοπωρινή ημέρα, περίπατο στο δάσος, τον κτύπο των φτερών, τη μυρουδιά της μπαρούτης, και σε ένα μοιρασμένο σάντουιτς από την τσέπη του παλιού κυνηγετικού τζάκετ.

Ο σκύλος προχώρησε αθόρυβα ανάμεσα στο χρυσαφένιο φθινοπωρινό δάσος. Το βήμα του επιβραδύνθηκε, και έμοιαζε σαστισμένος καθώς κοίταζε αόριστα τριγύρω του. Σκόνταψε αρκετές φορές, ανασαλεύοντας τα φύλλα του δάσους κάτω από τα πόδια του.

Ξαφνικά του ήρθε, σαν τον κρυστάλλινο ήχο μιας νότας, σαν κρύο νερό στη ραχοκοκκαλιά του, η πιό θαυμάσια οσμή του κόσμου. Σιγά, ανεπαίσθητα, έστρεψε το κεφάλι του, με τη μύτη του να το οδηγεί στην κατεύθυνση του πουλιού. Το ένα από τα μπροστινά του πόδια έμεινε στον αέρα ακίνητο. Έσκυψε ελαφρά μπροστά, τα πίσω πόδια ανοιχτά και η φουντωτή ουρά του ορθομένη.

Και ήταν εκεί -τα πουλιά! Ένα ζευγάρι πίσω από μια μικρή συστάδα θάμνων. Τα μάτια τους συναντήθηκαν, του σκύλου και των πουλιών. Και ήταν κι Αυτός εκεί. Ο γέρικος σκύλος ένιωθε την παρουσία Του ακριβώς πίσω του, κι έτσι έμεινε ακίνητος.

Απ΄τις άκρες του στόματός του έτρεξε σάλιο. Γύρισε τα μάτια του για να δεί αν Αυτός ερχόταν ή περίμενε. Ήξερε πως αυτή τη φέρμα μπορούσε να την κρατήσει για πάντα, αλλά αισθανόταν την κούραση να τον βαραίνει τραβόντας τον κάτω.Με ένα βαθύ αναστεναγμό, ο γερο σκύλος βυθίστηκε στο έδαφος, η ουρά του τεντωμένη ευθεία και το κεφάλι του ακουμπισμένο στο έδαφος, αλλά ακόμη φερμαρισμένο στα ανήσυχα πουλιά.

Για μια ατέλειωτη στιγμή, επικράτησε απόλυτη ησυχία στο δάσος, δεν κελαϊδησε πουλί, δε φύσηξε αέρας ούτε φύλλο δεν ακούστηκε. Υπήρχαν μόνο οι ηλιαχτίδες που διαπερνόντας τα δένδρα φώτιζαν τα χρυσαφένια φθινοπωρινά φύλλα και την άσπρη, μαύρη και χρυσή μορφή που κείτονταν πάνω τους. Ένα μεγάλο πλατανόφυλλο, φλεβιασμένο και καφετί σαν ανδρικό χέρι, ξεκόλησε απ το δένδρο. Αιωρήθηκε σιγά, στριφογυρίζοντας, ώσπου ήρθε και κάθησε στο κεφάλι του σκύλου. Το γέρικο σκυλί έκλεισε τα μάτια του, καθώς αισθάνθηκε ξανά το πιό απαλό άγγιγμα του κόσμου.
 
Top