Ελληνικός ιχνηλάτης



Όνομα
Greg
Ξεκίνησα την ενασχόλησή μου με το κυνήγι ως λαγοκυνηγός με αφορμή ένα κουτάβι ελληνικού ιχνηλάτη που μου δόθηκε στα 16 από τους θείους μου, που έχουν μεγάλη αγάπη για το θήραμα του λαγού και τα λαγόσκυλα. Έμαθε σχεδόν μόνο του σε λίγες εξόδους σε ένα καλοκαίρι να ψάχνει και να ξεφωλιάζει. Δεν πήγαινε καθόλου αλεπού, έψαχνε κοντά, δεν κλαφούναγε ντορό αλλά αν τον άκουγες να κλαφουνά έπρεπε να σηκώσεις το όπλο καθώς ο λαγός έπεφτε έντρομος σε δημοσία και έπιανε ευθείες με τα αυτια πίσω για να γλιτώσει...

Η φωνή του στο βγάλσιμο ήταν ανατριχιαστική το ίδιο και το βέλασμα του λαγού όταν τον καταδίωκε και τον πήγαινε στα λίγα μέτρα με οπτική επαφή... Δεν καταδίωκε πολύ αλλά ήταν πολύ γρήγορος αποτελεσματικός. Είχε πιάσει διψήφιο αριθμό λαγών και μου είχε φέρει στο καρτέρι κυριολεκτικά για σκότωμα ακόμα περισσότερους... Δυστυχώς τα καλά του χρόνια πήγαινα λύκειο και ο πατέρας μου δεν κυνηγά, οπότε έμεινε πρακτικά παροπλισμένος. Σε άλλους δεν πήγαινε, σε άλλα αμάξια δεν ανέβαινε και μάλιστα ήταν και επιθετικός σε άλλα σκυλιά, οπότε οι θείοι μου δεν τον έπαιρναν. Τον κυνήγησα λίγο όσο προλάβαινα όταν ήμουν στο πανεπιστήμιο. Μετά έφυγα για στρατό και σπουδές Αγγλία και όταν γύρισα ήταν πλέον 9,5 χρονών... Στα 10 ψόφησε από νεφρική ανεπάρκεια...

Δυστυχώς λόγω παρεταίρω σπουδών και επαγγελματικών υποχρεώσεων δεν μπόρεσα να συνεχίσω με το πανέμορφο αλλά απαιτητικό κυνήγι του λαγού και την εκτροφή λαγόσκυλων. Κάθε χρόνο όμως προσπαθώ να πάω με τους θείους μου στην έναρξη και στη λήξη του λαγού έτσι για το έθιμο και τις αναμνήσεις. Ελπίζω κάποια στιγμή στο μακρινό μέλλον να ξαναβγώ με ένα ελληνικό ιχνηλάτη στο βουνό και να απολαύσω το πώς σείονται οι ρεματιές από τις φωνές του και να καμαρώσω πάλι το λεβέντικο τρόπο κορμοστασίας και έρευνάς του.

Μέχρι τότε μπράβο και καλή δύναμη σε όσους συνεχίζουν να εκτρέφουν τη ράτσα και πρακτικά έχουν αναλάβει να είναι θεματοφύλακες αυτής της μοναδικής μας εθνικής κληρονομιάς.
 
Top