Κυνήγια του Παρελθόντος


Θυμάμαι συγκεκριμένα που είχα πάει κυνήγι μαζί με τον μακαρίτη πατέρα μου σε ένα χωριό της Ημαθίας κοντά στα όρια με τον νομό Θεσσαλονίκης στις 28/2/2000 με ένα φερμόσκυλο που είχαμε για κανένα παπί και μερικές νερόκοττες!Το θαυμαστικό διότι τότε σίγουρα,ίσως και αργότερα,τα υδρόβια και παρυδάτια επιτρέπονταν ως τις 28/2!Ενώ εδώ και πολλά χρόνια ξέρουμε όλοι ότι προς το τέλος της περιόδου ΕΛΑΧΙΣΤΑ θηρεύσιμα είδη επιτρέπονται,εκτός αν κάποιος τολμήσει να τουφεκίσει κάτι,ρισκάροντας φυσικά μπλεξίματα...
 
Θα σας πω μια σύντομη ιστορία ενός μυθικού για όλους εμάς παρελθόντος,που δυστυχώς μόνο να ακούμε πλέον μπορούμε γι΄αυτό.Ήταν Οκτώβριος 1957 στην Αρναία Χαλκιδικής.Ο νεαρός τότε πατέρας μου υπηρετούσε εκεί αλλά δεν είχε ακόμα δικό του κυνηγ.όπλο.Απόγευμα με σχετικά καλόν καιρό βγήκε μαζί με έναν ανώτερό του Κρητικό και δεινό σκοπευτή για ''κυνηγό-βολτα'',βόλτα με τα πόδια δλδ και ό,τι ήθελε προκύψει από θήραμα.Περπατώντας λοιπόν έβγαλαν(άνευ σκύλου,δεν είχαν) τέσσερις μπεκάτσες διαδοχικά:ο Κρητίκαρος τις σκότωσε και τις τέσσερις!!Φυσικά σήμερα αυτό φαντάζει παραμύθι αλλά believe me,τότε ΔΕΝ ήταν!Με τα πόδια 4 μακρομύτες!!Υ.Γ. Ο κυνηγαράς είχε ένα πλαγιόκαννο.
 
Top