Αναγνώριση Μανιταριών



Όνομα
Τάσος
Βασίλη έχω μόνο αυτά τα 4 , και πλέον το διαδίκτυο.
Τάσο η ερώτηση του Βασίλη ισχύει και για μένα! τι έχεις να μου προτείνεις ;
Γιώργο σε σχέση με το αντικείμενο μανιτάρι, η καλύτερη πηγή γνώσης είναι πλέον το διαδίκτυο. Απαραίτητη [ρουπόθεση η γνώση των λατινικών ονομάτων των μανιταριών και φυσικά η καλή γνώση της Αγγλικής γλώσσας.
Βιβλία υπάρχουν και κάποια εξαιρετικά, ειδικά από Ανατολική Ευρώπη, αν γνωρίζεις την γλώσσα. Πρόσφατα είδα ένα καταπληκτικό Τσέχικο. Είναι λογικό άλλωστε να υπάρχει τέτοια κουλτούρα σε λαούς που 100ετίες τρέφονται με άγρια μανιτάρια, εν αντιθέσει με εμάς που γνωρίζαμε πολύ λίγα και συγκεκριμένα είδη σε κάθε τόπο.
Στην Αγγλική γλώσσα υπάρχουν σάιτ όπως τα παρακάτω.
Wild UK Mushrooms (Fungi): Guide to Identification & Picking
How to Identify Mushrooms and Where to Find Them
Κλπ. Υπάρχει τεράστια πηγή μάθησης εκεί έξω για όποιον επιθυμεί να μάθει. Πάρα πολλά βίντεο στο youtube και ελληνικά, εκτός από τις ταινίες του κ.Χριστογιάννη που είναι πράγματι εξαιρετικές. Τις έχω δει όλες κάμποσες φορές. Πρόσφατα ανεβάζει στο youtube και ένας Έλληνας Δημήτρης Μπόνος λέγετε (κάπου στην Μακεδονία -μάλλον δυτική- νομίζω βρίσκεται) που έχουν εκπαιδευτικό χαρακτήρα, με ένα είδος την κάθε φορά και τα σημεία στο δάσος που τα βρίσκει. Καλό και εκπαιδευτικό είναι, ειδικά για κάποιους που δεν τα γνωρίζουν καθόλου.
Αυτά πολύ γρήγορα και με ΤΕΡΑΣΤΙΑ ΓΡΑΜΜΑΤΑ που δεν ξέρω πως να τα αποποιηθώ...χαχαχα.
 
Όνομα
Γιώργος
Χαίρομαι που τα εκτιμάς κι εσύ που είσαι γνώστης του αντικειμένου, εγώ τα είχα αναφέρει πριν μερικές μέρες αλλά λόγω του ότι ο Γιάννης με τιμάει με τη φιλία του δεν ήθελα να θεωρηθεί ότι κάνω διαφήμιση. Μου δίνεις όμως την ευκαιρία να πω ότι έχουν γυριστεί κυρίως στα Γρεβενά, (πατρίδα του μανιταριού από όσο λέτε οι γνώστες) σε συνεργασία με τον Κωνσταντινίδη, που τώρα κατάλαβα μέσα από αυτή τη συζήτηση πόσο σπουδαίος είναι!
Για να λέει ο Τάσος :

...τα υπόλοιπα είναι περιττά!
Παντελή καλησπέρα, κατ' αρχάς δεν είμαι ιδιαίτερος γνώστης του αντικειμένου, αλλά η αξία των ταινιών του φίλου σου, είναι σε όλους μας φανερή. Μοναδικά ντοκιμαντέρ καλογυρισμένα, που παρουσιάζουν την Ελληνική φύση, το κυνήγι στο βουνό και τη θάλασσα, τους παραδοσιακούς τρόπους συλλογής φυσικής τροφής, με στοιχεία λαογραφίας αυθεντικά της ζωής στην ύπαιθρο. Καταγράφονται με ακρίβεια στιγμιότυπα πολύτιμα, με όσους τα έχουν τρόπο ζωής, κάποια εκ των οποίων χάνονται, ... έτσι βλέπω αυτές τις ταινίες και δεν αισθάνομαι ότι κάνω διαφήμιση! άλλωστε και στο θέμα μανιτάρια του forum, αναφέρονται από την αρχή οι συγκεκριμένες ταινίες.
 
Όνομα
Γιώργος
Γιώργο καλημέρα και καλή εβδομάδα στην παρέα. Το pleurotus eryngii είναι και αυτό ένα από τα κορυφαία εδώδιμα είδη και Πανελλαδικά γνωστό με το όνομα αγκαθίτης. Το οφείλει στην συμβιωτική του ύπαρξη με κάποια είδη αγκαθιού. Η οικογένεια περιλαμβάνει και άλλα εξαιρετικά φαγώσιμα το pleurotus eryngii var.ferullae αλλά και το σπανιότατο pleurotus eryngii var.nebrodensis . Στον αγκαθίτη τώρα. Εμφανίζεται στα στελέχη των περυσινών ξεραμένων αγκαθιών, αλλά χρειάζεται και την παρουσία κοπαδιών στις περιοχές που εμφανίζεται που το βοηθούν στην ανάπτυξή του. Ένα από τα νοστιμότερα μανιτάρια με βεβαιότητα, αν και θα μας αφήσει κάποια αγκάθια στα χέρια όταν το μαζεύουμε από τα συμβιωτικά του αγκάθια. Στις ερωτήσεις σου.
Το ενδεχόμενο καρποφορίας είναι πάντα το ζητούμενο για ένα μανιταροσυλλέκτη. Παρακολουθεί τις βροχοπτώσεις στην περιοχή που τον ενδιαφέρει και την εξέλιξη της θερμοκρασίας προκειμένου να διαπιστώσει αν ο τόπος θα δουλέψει και πότε. Πέρα από αυτές τις γενικές γνώσεις, υπάρχει ένα κύριος προσδιοριστικός παράγοντας που πολλοί τον προσπερνούν. Δεν είναι άλλος από το μικροκλίμα της κάθε περιοχής.
Έτσι παρότι σε μία περιοχή, έχει πέσει αρκετό νερό, επειδή οι θερμοκρασίες που ακολουθούν τις επόμενες ημέρες δεν δημιουργούν τις κατάλληλες συνθήκες για την ανάπτυξη του μυκηλίου, δεν θα έχει καρποφορία. Το κάθε μανιτάρι αναγνωρίζει ως ιδανική για την ανάπτυξή του διαφορετική θερμοκρασιακή συνθήκη. Έτσι έχουμε μανιτάρια (καλοκαιρινά) ή ποιό σωστά θερμόφιλα και μανιτάρια χειμερινά ή (ψυχρόφιλα).
Οι αγκαθίτες κάνουν καλές καρποφορίες στα κυκλαδονήσια, την Κρήτη και τα νότια νησιά μας γενικότερα την χειμερινή περίοδο.
Εγώ τους μαζεύω συνήθως Οκτώβρη σε υψόμετρο 900 μέτρων σε διαφορετικά βουνά, στην Στερεά και στην Πελοπόννησο.
Η ποσότητα βροχής, που συνήθως απαιτείται για να υπάρξει κάποια ουσιαστική καρποφορία, είναι συνήθως τα 30 χιλιοστά βροχής ως μίνιμουμ. Μπορεί και με μικρότερη ποσότητα βροχής όμως και με συνεχόμενους Νοτιάδες, να έχουμε καρποφορίες, γιατί τα πρωινά λόγω υγρασίας, είναι σαν να έχει βρέξει.
Αν όμως τις επόμενες ημέρες έχει Βοριά, όπως τώρα, μπορεί το έδαφος να στεγνώσει γρήγορα (ειδικά για τους αγκαθίτες, που φύονται σε ανοικτές εκτάσεις) και να μην υπάρξει καρποφορία.
Βιβλιογραφία σε τέτοιου τύπου ουσιαστικές ερωτήσεις, που αφορούν τον κάθε εν δυνάμει μανιταροσυλλέκτη, δεν υπάρχει.
Η γνώση αυτή αποκτάται, με την συνεχή παρατήρηση ενός τόπου και τότε μόνο μπορείς να βγάλεις ουσιαστικά συμπεράσματα, για το πως δουλεύει ο συγκεκριμένος τόπος με αυτές τις συνθήκες.
Αυτή η αποκωδικοποίηση είναι που κάνει και την διαφορά, στο κατά πόσον κάποιος θα μπορέσει να προβλέψει σωστά μία καρποφορία και να γεμίσει το καλάθι του, εν αντιθέσει με κάποιον που απλά από σύμπτωση θα συναντήσει κάποια μανιτάρια στην βόλτα του στην εξοχή.
Οι ερωτήσεις αυτές, ακόμα και όταν είσαι συστηματικός συλλέκτης όπως εγώ, πέρνουν πάντα βελτίωση για τον κάθε τόπο, αφού έχουμε φάει κάμποσα "παλτά", σε πολύωρες εξορμήσεις 400 και 500 χιλιομέτρων, που είναι αρκετά συνηθισμένες. Ακόμα και μετά από πολλά χρόνια μπορώ να πω ότι μαθαίνουμε. Το "γηράσκω αεί διδασκόμενος" σε απόλυτη εφαρμογή.


Τάσο, να πω ευχαριστώ για την απάντηση είναι λίγο . Βρήκες την ευκαιρία με την απάντησή σου, να μας δείξεις πως γίνεται σωστά αυτό το κυνήγι. Όσο για τους αγκαθίτες και εγώ σε υψόμετρο τους βρίσκω 650-700 μέτρα σε λάκες του βουνού που πηγαίνω για κυνήγι, Οκτώβρη ή Νοέμβρη. Κάποιες χρονιές δεν τους βρήκα καθόλου, σκέφτηκα λοιπόν ότι κάποιες προηγούμενες βροχές προκάλεσαν καρποφορία που δεν την πρόλαβα.
 
Περιοχή
ΡΕΘΥΜΝΟ
Όνομα
ΣΤΡΑΤΟΣ
Επειδή γράψαμε για τον αγκαθίτη (pleurotus eryngii) καλλο είναι να δούμε και μερικές φωτογραφίες με αυτόν. Παρατηρείστε τις χρωματικές διαφορές που υπάρχουν. Προσωπικά έχω μαζέψει καρποσώματα από κρεμ και σχεδόν λευκά, έως σκούρο καστανό. Όποιος τον γνωρίζει και τον μαζεύει, ξέρει την υπέροχη χαρακτηριστική του μυρωδιά. Συγνώμη δεν μπορώ να την προσδιορίσω λεκτικά.View attachment 16305View attachment 16301View attachment 16302View attachment 16303View attachment 16304
Πραγματικα η μυρωδια του ειναι απιστευτη...
Καλο κρασακι που μαζι με τους τηγανιτους αγκαθιτες πανω στο τραπεζι ταιριαζουν αψογα στα βραδια του χειμωνα με καλη παρεα στο χωριο διπλα στη ξυλοσομπα...
 
Όνομα
Τάσος
Όσο για τους αγκαθίτες και εγώ σε υψόμετρο τους βρίσκω 650-700 μέτρα σε λάκες του βουνού που πηγαίνω για κυνήγι, Οκτώβρη ή Νοέμβρη. Κάποιες χρονιές δεν τους βρήκα καθόλου, σκέφτηκα λοιπόν ότι κάποιες προηγούμενες βροχές προκάλεσαν καρποφορία που δεν την πρόλαβα.
Καλημέρα Γιώργο και σε όλους τους φίλους κυνηγούς.
Ο αγκαθίτης είναι από τα μανιτάρια που προτιμούν ποιό κρύες ημέρες για να εμφανιστούν. Το ίδιο ισχύει και για τα ξαδέλφια τους το pleurotus eryngii var.ferullae, που συνήθως εμφανίζεται από τον Νοέμβριο έως και τον Φεβρουάριο σε κάποιες περιοχές, ενώ το σπανιότατο pleurotus eryngii var. nebrodensis βγαίνει σε υψόμετρο πάνω από τα 1400 υψόμετρο, συμβιωτικά με τις ρίζες περυσινών φυτών του γένους Cachrys Ferulacea.
Γενικά και ο πλευρωτός ο οστερώδης προτιμά το κρύο και τον βρίσκουμε στα ξερά δέντρα που εμφανίζεται, συνήθως τέλη Οκτώβρη και Νοέμβρη.
Δεν είναι λάθος λοιπόν να συμπεράνουμε ότι η οικογένεια των πλευρωτών, με κορυφαία εδώδιμα είδη, είναι οικογένεια φθινοπωρινοχειμερινή, πάντα για την Στερεά και νοτιότερα μιλώντας.
Οι τελευταίες βροχές είναι αρκετά πιθανό να δώσουν καρποφορίες σε αυτό το είδος, (όχι βέβαιο όμως), ενώ είναι απολύτως βέβαιο ότι θα δώσουν τις τελευταίες και μάλλον πολύ μεγάλες καρποφορίες σε καλοκαιρινά είδη.
 
Όνομα
Τάσος
Καλημέρα σε όλους τους φίλους κυνηγούς.
Πλησιάζει σιγά σιγά το Σ/Κ και από ημέρες κάνω σχέδια για το που θα πρωτοπάω για συνδιαστικό κυνήγι, πτερωτών ή και τριχωτών μαζί με μανιταροσυγκομιδή.
Υπάρχουν ήδη κάποια πανέμορφα βουνά μας στο μυαλό μου, αλλά δυστυχώς δεν θα μπορέσω μάλλον να είμαι σε όλα τα μέρη που θα επιθυμούσα. Ο μόνιμος προβληματισμός μου όταν είμαι μέσα στο δάσος, μαζί με το καλάθι και το μαχαίρι, είναι ποιό φυσίγγι θα έχω πρώτο στο όπλο. Νο 4 ή 6 για κανένα λαγό ή φάσσα, ή 9βολο για τα γουρούνια. Βλέπετε δεν είναι λίγες οι φορές που στο κυνήγι των μανιταριών έχω σηκώσει λαγούς, φάσσες ντοπιάρες, πάνω από 10 ζαρκάδια (απαγορεύονται βέβαια- αλλά είναι υπέροχες συναντήσεις), και φυσικά και αγριογούρουνο.
Άλλος προβληματισμός....να κάτσω πρώτα καρτέρι για τις φάσσες ή μετά την πρωινή συγκομιδή;;; Αυτό γιατί στο βουνό, ανεβαίνουν και άλλοι συνάδελφοι, κυνηγοί και μανιταράδες. Ειδικά έναν αγαπημένο μανιταρότοπο και υπέροχο κυνηγοτόπι, τον βρίσκω συχνά πιασμένο από γουρουνάδες και δεν μπορώ να κυνηγήσω, ούτε το ένα ούτε το άλλο.
Δεν βαριέστε και μόνο με την σκέψη ταξιδεύω ήδη σε τόπους μαγικούς και ονειρεμένους. Τα μανιτάρια είναι ποιό σίγουρο κυνήγι, δεν πετάνε ούτε περπατάνε (απλά μπορεί να σου τα μαζέψει άλλος) και λόγω εμπειρίας σχεδόν σίγουρα θα επιστρέψω με μεζέ. Αυτό από μόνο του με κάνει χαρούμενο. Μία σχεδόν σίγουρη συνάντηση σε ένα τόπο κρυφό, είναι η συγκομιδή της υπέροχης κανθαρέλλας, (cantharellus cibarius) κανθαρίσκος ο βρώσιμος. Παρόμοιο είδος με ελάχιστες διαφορές -ποιό λευκωπή - η cantharellus pallens, το ίδιο νόστιμη και μυρωδάτη.
Κορυφαίο είδος, ίσως και από τα ποιό εύκολα για τους αρχάριους μανιταροκυνηγούς. Το χαρακτηριστικό κίτρινο χρώμα της, (βοηθά και στον εντοπισμό της), το πλήθος των βιοτόπων στους οποίους την βρίσκουμε (τόσο σε φυλλοβόλα δάση, όσο και σε δάση πευκοειδών και ελάτων, καθώς και σε πουρναρότοπους) την κάνουν ένα από τα πλέον συχνά σε εμφανίσεις άγρια μανιτάρια. Κύριο χαρακτηριστικό στην αναγνώρισή της και τα φλεβόμορφα ελάσματά της. Όμως το χαρακτηριστικότερο όλων στην αναγνώρισή της, η υπέροχη μυρωδιά βερίκοκου για τους περισσότερους - φρούτων για κάποιους άλλους.IMAG0844.jpgIMAG0955.jpgIMG_0671.JPGIMAG1493_1.jpgIMG_20181203_163815.jpg
 
Περιοχή
Λυκόβρυση
Όνομα
Παντελής
Ερώτηση αδαή...

IMAG0955.jpg



βλέποντάς τα είναι άλλα μικρά και άλλα μεγάλα, υπάρχουν ώριμα και άγουρα;
 
Όνομα
Τάσος
Ερώτηση αδαή...

βλέποντάς τα είναι άλλα μικρά και άλλα μεγάλα, υπάρχουν ώριμα και άγουρα;
Παντελή στην κανθαρέλλα δεν ισχύει το ώριμη, άγουρη. Όλες από την μικρότερη έως την μεγαλύτερη μπορούν να μαζευτούν και τρώγονται. Οι μικρότερες μάλιστα προτιμώνται για γλυκό του κουταλιού. Εγώ συνήθως μαζεύω τα μεσαία και μεγάλα καρποσώματα. Γίνονται και εξαιρετικές σε τουρσί.IMAG0098.jpgIMAG0493.jpgIMG_20180604_082021.jpgView attachment 16369IMG_20180604_082021.jpgIMG_20180604_082021.jpg
 
Περιοχή
Εύβοια
Όνομα
Χρήστος
Παντελή στην κανθαρέλλα δεν ισχύει το ώριμη, άγουρη. Όλες από την μικρότερη έως την μεγαλύτερη μπορούν να μαζευτούν και τρώγονται. Οι μικρότερες μάλιστα προτιμώνται για γλυκό του κουταλιού. Εγώ συνήθως μαζεύω τα μεσαία και μεγάλα καρποσώματα. Γίνονται και εξαιρετικές σε τουρσί.View attachment 16366View attachment 16367View attachment 16370View attachment 16369View attachment 16370
Σε άλλου είδους μανιτάρια ισχύει αυτό που είπε ο συνάδελφος;
 
Όνομα
Γιάννης
Ο μόνιμος προβληματισμός μου όταν είμαι μέσα στο δάσος, μαζί με το καλάθι και το μαχαίρι, είναι ποιό φυσίγγι θα έχω πρώτο στο όπλο. Νο 4 ή 6 για κανένα λαγό ή φάσσα, ή 9βολο για τα γουρούνια. Βλέπετε δεν είναι λίγες οι φορές που στο κυνήγι των μανιταριών έχω σηκώσει λαγούς, φάσσες ντοπιάρες, πάνω από 10 ζαρκάδια (απαγορεύονται βέβαια- αλλά είναι υπέροχες συναντήσεις), και φυσικά και αγριογούρουνο.
Μπορεί να μην θεωρείται κυνήγι, αλλά, αυτή είναι η δραστηριότητα που προτιμώ στη φύση, εξού και το nickname μου.
Εντάξει, το κυνήγι με σκύλο και παρέα έχει άλλη χάρη αλλά, ο παραπάνω τρόπος σε κάνει ένα με τη φύση και απολαμβάνεις τα οφέλη της ελευθερίας που μόνο η μοναχικότητα μπορεί να σου προσφέρει. Βασίζεσαι αποκλειστικά στις αισθήσεις και τις ικανότητές σου τις οποίες εξελίσσεις συνεχώς και τον θεωρώ πιο ισότιμο ως προς το θήραμα. Όμως, μ' ένα 5άρι δεξιά κι ένα εννιάβολο αριστερά στο δίκαννο, βγαίνεις και από το δίλημμα του πρώτου φυσιγγίου. ;)

Και για να μαζέψω και το offtopic, επισυνάπτω δυο φωτογραφίες με συγκομιδή μανιταριών της εποχής:
Μία με cantharellus cibarius και boletus reticulatus, και μια με macrolepiota procera και agaricus arvensis.
 

Attachments

  • Basket2.jpg
    Basket2.jpg
    398,1 KB · Προβολές: 18
  • Basket1.jpg
    Basket1.jpg
    395,5 KB · Προβολές: 18
Last edited:
Όνομα
Γιώργος
Σε άλλου είδους μανιτάρια ισχύει αυτό που είπε ο συνάδελφος;
Χρήστο καλησπέρα, στα μανιτάρια δεν υπάρχουν άγουρα. Όταν είναι νεαρά σε πολλές περιπτώσεις ακόμα και πριν ανοίξει το "καπέλο" τους είναι καλύτερα, όταν ωριμάζουν πολύ, συνήθως χάνουν από την υφή τους αλλά κυρίως αρχίζουν να έχουν "ζημιές" και φαγώματα, κυρίως από έντομα και διάφορους άλλους οργανισμούς. Σημαντικό πρόβλημα, όταν είναι ακόμα σε πολύ μικρό στάδιο, "αυγά" τα λένε πολλοί, είναι να γίνει λάθος στην αναγνώριση. Πολλές φορές έμπειροι συλλέκτες μάζεψαν π.χ. το Amanita phalloides (θανατηφόρο) σε τέτοιο μικρό στάδιο, αντί για το Α. cesarea ή κάποιο Agaricus sp. γιατί "φύτρωνε" δίπλα σε μεγάλα από αυτά τα εδώδιμα είδη.
 
Περιοχή
Εύβοια
Όνομα
Χρήστος
Χρήστο καλησπέρα, στα μανιτάρια δεν υπάρχουν άγουρα. Όταν είναι νεαρά σε πολλές περιπτώσεις ακόμα και πριν ανοίξει το "καπέλο" τους είναι καλύτερα, όταν ωριμάζουν πολύ, συνήθως χάνουν από την υφή τους αλλά κυρίως αρχίζουν να έχουν "ζημιές" και φαγώματα, κυρίως από έντομα και διάφορους άλλους οργανισμούς. Σημαντικό πρόβλημα, όταν είναι ακόμα σε πολύ μικρό στάδιο, "αυγά" τα λένε πολλοί, είναι να γίνει λάθος στην αναγνώριση. Πολλές φορές έμπειροι συλλέκτες μάζεψαν π.χ. το Amanita phalloides (θανατηφόρο) σε τέτοιο μικρό στάδιο, αντί για το Α. cesarea ή κάποιο Agaricus sp. γιατί "φύτρωνε" δίπλα σε μεγάλα από αυτά τα εδώδιμα είδη.
Σε ευχαριστώ για την απάντηση.
 
Όνομα
Τάσος
Σε άλλου είδους μανιτάρια ισχύει αυτό που είπε ο συνάδελφος;
Χρήστο καλό μεσημέρι.
Από την στιγμή που το μανιτάρι εμφανίζεται περνάει χονδρικά 3 στάδια. Το αρχικό της εμφάνισής του. Το "κανονικό" της ολοκληρωμένης ανάπτυξής του και το τελικό της αποδόμησής του και της ενσωμάτωσής του με την φύση εκ νέου.
Το καισαρικό που έχουμε αναφερθεί , όπως και η οικογένεια των αμανιτών γενικότερα έχει την χαρακτηριστική εικόνα του αυγού που σας περιέγραψα, με αφορμή τον θάνατο του 16χρονου. Είναι βέβαια το πρώτο στάδιο. Στην
Μπορεί να μην θεωρείται κυνήγι, αλλά, αυτή είναι η δραστηριότητα που προτιμώ στη φύση, εξού και το nickname μου.
Εντάξει, το κυνήγι με σκύλο και παρέα έχει άλλη χάρη αλλά, ο παραπάνω τρόπος σε κάνει ένα με τη φύση και απολαμβάνεις τα οφέλη της ελευθερίας που μόνο η μοναχικότητα μπορεί να σου προσφέρει. Βασίζεσαι αποκλειστικά στις αισθήσεις και τις ικανότητές σου τις οποίες εξελίσσεις συνεχώς και τον θεωρώ πιο ισότιμο ως προς το θήραμα. Όμως, μ' ένα 5άρι δεξιά κι ένα εννιάβολο αριστερά στο δίκαννο, βγαίνεις και από το δίλημμα του πρώτου φυσιγγίου. ;)

Και για να μαζέψω και το offtopic, επισυνάπτω δυο φωτογραφίες με συγκομιδή μανιταριών της εποχής:
Μία με cantharellus cibarius και boletus reticulatus, και μια με macrolepiota procera και agaricus arvensis.
Φίλτατε καλησπέρα. Σαν να την είχα γράψει εγώ την ανάρτηση. Η μόνη διαφορά ότι εγώ κουβαλώ το αυτογεμές και όχι το δίκανο, που έχει σαφώς συγκριτικό πλεονέκτημα, σε αυτές τις καταστάσεις. Η δυσκολία να ταυτιστείς σχεδόν απόλυτα με άλλον χαρακτήρα είναι μία πραγματικότητα. Η ελευθερία κινήσεων, με βάση την εμπειρία και χωρίς συζητήσεις ή διαφωνίες βοηθά την ψυχική ανάταση και ηρεμία που εγώ αποζητώ στις εξορμήσεις μου στη φύση. Σίγουρα δεν είναι ο ασφαλέστερος τρόπος να κυκλοφορείς, αλλά δεν μπορούμε να τα έχουμε όλα. Καλό βράδυ λεβεντιές μου.
 
Περιοχή
Πετρούπολη
Όνομα
Κώστας
Η ελευθερία κινήσεων, με βάση την εμπειρία και χωρίς συζητήσεις ή διαφωνίες βοηθά την ψυχική ανάταση και ηρεμία που εγώ αποζητώ στις εξορμήσεις μου στη φύση
Ολο το νοημα των εξορμησεων στα βουνα!!
 
Όνομα
Τάσος
Καλησπέρα στην παρέα. Βρήκα πέρυσι τυχαία, ένα ωραίο πόστο που έπαιζαν ντοπιάρες φάσσες, ψάχνοντας για μανιτάρια. Πήρα μία στο χέρι και έχασα άλλη μία που κράτησε φτερό μετά τις 2 τουφεκιές και έπεσε μακρυά χωρίς να την βρω ποτέ. Όλα αυτά πέρυσι τέτοια εποχή. Ανέβηκα λοιπόν ξανά , προσπαθώντας να ταιριάξω την συγκομιδή μανιταριών με το κυνήγι. Τελικά είναι νωρίς ακόμη για καρποφορία, αλλά αυτό δεν με απογοήτευσε τόσο, όσο η απουσία από τις φάσσες. Κατέβηκα χαμηλότερα και η τύχη το έφερε να μιλήσω με έναν ντόπιο τσοπάνη, ο οποιός μου είπε τα εξής. Τις ξεκληρίσανε τις φάσσες. Βρήκαν μία φακή που πήγαιναν τα πουλιά για φαΐ και τους κόψανε τον σπόρο...Άκουγα τον ντόπιο και δεν μπορούσα να μην σκεφτώ πόσο ανεγκέφαλοι είμαστε κάποιες φορές. Δεν μπορούμε να καταλάβουμε ότι το μέλλον μας είναι το ντοπιάρικο θήραμα. Αν τα ντόπια πουλιά τα διαχειριζόμαστε όπως τα αποδημητικά τότε πυροβολούμε τα πόδια μας. Όποιος δεν το καταλαβαίνει τότε απλά εκείνος θα κλαίει την επόμενη χρονιά. Εγώ πέρυσι δεν ξαναπήγα. Ας ήξερα ότι είχε πουλιά. Στο ενδημικό θήραμα πρέπει να λειτουργούμε σαν διαχειριστές . Ελπίζω όταν το καταλάβουν κάποιοι να μην είναι αργά.
 
Όνομα
Τάσος
Macrolepiota procera.
Ένα ακόμη εξαιρετικό εδώδιμο μανιτάρι, από τα πλέον γνωστά, ειδικά στους Βορειοελλαδίτες που το ονομάζουν και ζαρκαδίσιο.
Οι λεπιώτες είναι μεγάλη οικογένεια με αρκετά είδη μανιταριών. Υπάρχουν μάλιστα και θανατηφόρες λεπιώτες (lepiota brunneoincarnata, lepiota subincarnata) που σημαίνει ότι πρέπει να είμαστε προσεκτικοί στο τι μαζεύουμε (όπως πάντα άλλωστε).
Η μακρολεπιώτα έχει δύο κύρια γνωρίσματα αναγνώρισης, ώστε να είμαστε σίγουροι ότι μαζεύουμε το σωστό μανιτάρι. Το ένα είναι το μέγεθός της. Γίνεται μεγάλη έως τεράστια (πάνω από 30 εκατοστά, κάποιες φορές, όταν οι συνθήκες ευνοούν). Εδώ χρειάζεται προσοχή, γιατί υπάρχει άλλη μία μακρολεπιώτα, που γίνεται μεγάλη ή και πολύ μεγάλη. Η macrolepiota rachodes. Υπάρχει όμως ένα χαρακτηριστικό της ρακώδους που μας κάνει εύκολα να την ξεχωρίσουμε. Η ρακώδης μεταχρωματίζεται σε ροζ-κόκκινη όταν την κόψουμε, κάτι που δεν συμβαίνει με την ψηλή (procera). Το δεύτερο χαρακτηριστικό της είναι οι τεθλασμένες ζώνες, που υπάρχουν στο στύπο της (πόδι). Οι αγγλόφωνοι μάλιστα τις ονομάζουν snake skin (δέρμα φιδιού), επειδή προσομοιάζει με φίδι. Με αυτά τα δεδομένα και έχοντας υπόψιν ότι οι θανατηφόρες είναι μικρές σε μέγεθος (συνήθως 2-4 εκατοστά το καπέλο τους), μπορούμε να αρχίσουμε να μαζεύουμε μακρολεπιώτες, είτε είναι φρέσκες και μοιάζουν με μικρόφωνα (γιατί δεν έχει ανοίξει το καπέλο τους), είτε είναι μεγάλες, οπότε τις εντοπίζουμε εύκολα. Σημειωτέον ότι είμαστε στην εποχή που εμφανίζονται στα δάση.IMAG0305.jpgIMG_20181203_155555.jpgIMAG1410.jpgΔΙΑΦΟΡΑ 237.jpgIMAG0341.jpg
Καλό βράδυ.
 
Top